Frame of Reference is now available on Vinyl. This wonderful product has been made entirely possible by Antoine Raven a.k.a. Toni Positive. The record has a completely new design by saf visuals and has been cut on classic black and crystal clear wax. Shipping costs make the price overall more expensive but I can highly recommend this beautiful product.

Click here for more info »

Click here to read the review »

By MARK F. TURNER,

Published: November 21, 2011
Ben van Gelder: Frame of Reference

It’s hard to believe that Frame of Reference is a debut. The compositions are beguiling, spirited yet poised, and doused with the arid phrasing of a seasoned master. But there’s also a youthful exuberance that accompanies 22 year-old saxophonist Ben Van Gelder, who studied music at the Conservatory of Amsterdam and travels between New York and his homeland in The Netherlands in pursuit of his passion for jazz.

Van Gelder’s energy is echoed by an adept quintet of peers who are all in their twenties: a cerebral tone in “Wise Old Man” is enhanced by pianist Aaron Parks’s compelling keys; the blistering percussive momentum in the whimsical “Peter and the Wolf” is provided by vibraphonist Peter Schlamb and drummer Craig Weinrib; and bassist Rick Rosato’s resilient playing drives the free-styling “Musings.”

The music also honors the past without mimicking it. John Coltrane’s “Countdown” is a meticulous workout, with a pyrotechnic shower from Weinrib’s traps, while Thelonious Monk’s “Round Midnight” showcases Van Gelder’s empathy and prowess. “Blues 2011″ simmers, a swinging blues that sounds like it was recorded at the Blue Note circa 1950s. It’s a convincing Van Gelder original that’s surprises with its soul, attitude, and authenticity.

Van Gelder’s own compositions are the most telling, however, where the simpatico flow of the band in “Guiding Principle” is reminiscent of Logan Richardson, another young saxophonist who refuses to follow convention. A fine example comes at the end with the title track, which is well worth the wait. It features the quintet augmented with additional horns, including trumpeter Ambrose Akinmusire; the harmonies are blissful and the solos pour out like melted butter.

If there’s a criticism to be found in Frame of Reference, it would be that the set is at times too contemplative in comparison to the many debuts that espouse the mantra of “I can play as hard and fast as the next musician.” That’s not a bad thing. Van Gelder can also burn off notes with ease but, based on this auspicious debut, there’s much more in his repertoire.

Track Listing: Guiding Principle; Musings; Countdown; Retreat; New Tink; Round Midnight; Peter and the Wolf; Wise Old Man; Blues 2011; Frame of Reference.

Personnel: Ben Van Gelder: saxophone; Aaron Parks: piano; Peter Schlamb: vibraphone; Craig Weinrib: drums; Rick Rosato: double bass; Corey King: trombone (10); Ambrose Akinmusire: trumpet (10); Joris Roelofs: bass clarinet (10); Kyle Wilson: tenor saxophone (9).

Link to article »

Wie een eerste sprong in de enorme jazz-oceaan wil wagen, wordt doorgaans een album als Kind of Blue van Miles Davis aangeraden. De ideale instapplaat, inderdaad. Somethin’ Else van Cannonball Adderley is er ook zo een. Oude, maar bepaald niet versleten jazz-klassiekers. Maar koudwatervrees voor jazz wordt net zo makkelijk een warm bad met Frame of Reference van de 22-jarige, in Groningen geboren saxofonist Ben van Gelder. Opgenomen in New York met een wereldband, laat Van Gelder horen dat hij de jazz-geschiedenis heeft opgezogen als een spons. Met name saxofonist Lee Konitz is met zijn ronde, tikkie melancholische toon van invloed geweest. Maar Ben heeft dankzij zijn vader (jazzplatenverkoper te Groningen) van meerdere blokjes jazzkaas gegeten. Hij covert, heroverweegt eigenlijk, nummers van Thelonius Monk en John Coltrane, en doet dat op eigen wijze. Hij schreef zelf nummers, en speelt tracks van pianist Aaron Parks, die ook meespeelt. “Wise Old Man”, geschreven door Parks, tovert als vanzelf een sepiakleur over je blikveld. Van Gelder (jongere broer van de hier vorig jaar bejubelde pianist Gideon) maakt het de luisteraar niet moeilijk, verwacht geen wringende noten of hinkstapsprongen. Hier en daar wordt eerder wat gehuppeld (zoals in “Countdown”), Van Gelder heeft volgens mij vooral een hele mooie plaat willen maken. En is daarin met vlag en wimpel geslaagd. Jazz is muziek die bol staat van de traditie, waar je vele kanten mee op kunt. Behagen zonder in gemakkelijk gestreel te vervallen, Ben en band weten vele prettige plekjes te beroeren.

Link to review »

“…this album is one of alluring beauty.” (NRC)

“Frame of Reference certainly is one of the brightest stars of the year.” (JAZZ XXI)

“The texture of Ben’s compositions is impecable.”

“His playing and compositions show an impressive knowledge of jazz history without sounding dated.” (parool)

“Frame of Reference is a full grown quality recording, striking modern compostions with respect for the past.”

“He possesses a strong identity and his choices are original.”

“…daringly innovative” (volkskrant)

“….refreshingly strong.”

“….dares to look for his own way, on the shoulders of the giants.”

“….melds the tradition with his own sparkling, musical ideas.” (telegraaf)

In het nederlands:

“verfrissend sterk.” (Jazzism)

“…warmhartige lijnen waarvan je hoopt dat hij ze een keer voor je blaast bij kaarslicht. (volkskrant)

“…gedruvde inventiviteit.” (volkskrant)

“De textuur van Bens composities is om door een ringetje te halen.” (parool)

“Dit debuut album is van een aanlokkelijke schoonheid.” (NRC)

“Hij durft op de schouders van reuzen zijn weg te zoeken en smakelijk de traditie met zijn eigen sprankelende, muzikale ideeën te versmelten.” (telegraaf)